Auteur archief:Prostaatlijn vzw

Ik doe mijn best zodat kankercellen minder kans krijgen om mij opnieuw aan te vallen maar ik wil geen ‘vechter’ genoemd worden. Echte vechters zitten volgens mij in oorlogsgebieden. Het woord ‘vechter’ impliceert te veel een eigen verantwoordelijkheid met als foute onderliggende gedachte: je kanker is teruggekomen, je hebt niet hard genoeg gevochten.

Lichter inkleuren… Bij mijn kankerdiagnose zweefde ik op een grijze wolk, die ik nu lichter kan inkleuren…voor mezelf en mijn naasten.

het bijzondere… Mijn kanker laat me toe het bijzondere in het kleine alledaagse te zien. Die verbinding is mooi… ( Didier )

Ik leef nu… Ik leef liever nu, dan in een ingebeelde toekomst, waarover ik toch geen controle heb…

Mijn radiotherapeut zei: we gaan de bestralingen richten in de loge van uw prostaat…

Niet parkeren… Ik jaag mijn vele dromen liever nu nog na, ik stel ze niet uit…ik parkeer ze niet…

Met kanker, Maak je geen vrienden. Klagen is janken, En daarmee kan je de meerderheid niet dienen. Maar toch, af en toe, Moet het eruit. Het zit je op de huid, Je schreeuwt het uit, luid. Je moet grenzen stellen, Tot hier en niet verder. Je bent vermoeid, Door behandelingen geboeid. Anderen willen je pushen,Meer lezen over “Didier: met kanker maak je geen vrienden…”

Het peloton, Iedereen rijdt mee. In de regen, in de zon, Fietsen is okee. Een kudde, Wielrenners bekijken elkaar. Volg je niet, kan je het schudden, Niemand wordt gespaard. Heimelijke blikken, Zelfs een beetje loens. Wat gaat die of die weer flikken, Wat heeft die in zijn schoen ? Hij die het peloton verlaten kan,Meer lezen over “Marc: het peloton…”

hartgenoten… Ik vind het zo mooi om hartgenoten aan te treffen die ook nog hun draai vinden…( Didier )

Wat mij beweegt… In mijn herstel vind ik zingeving in schrijven over wat mij beweegt…alles krijgt opnieuw betekenis! ( Didier )