Met kanker,
Maak je geen vrienden.
Klagen is janken,
En daarmee kan je de meerderheid niet dienen.
Maar toch, af en toe,
Moet het eruit.
Het zit je op de huid,
Je schreeuwt het uit, luid.
Je moet grenzen stellen,
Tot hier en niet verder.
Je bent vermoeid,
Door behandelingen geboeid.
Anderen willen je pushen,
Steeds maar een ietsiepietsie verder.
En soms kan het lukken,
Maar dan weer wil je in een zetel tukken.
Grenzen,
Niet wat vrienden wensen.
Maar het kan soms niet anders,
Of er vloeien waterlanders.
En kanker is niet het enige,
Zie het bij De Warmste Week.
Onbegrip,
Het zelfvertrouwen breekt.
Marc.❤️❤️