Auteur archief:Prostaatlijn vzw

Met een lach en een traan… Ondanks mijn kwetsbare gezondheid tracht ik toch nog een beetje te genieten van het leven. Met een lach en een traan…

Het leven vieren… Laten we toch proberen – ondanks alles – weer het leven te vieren…

Vreugde en verdriet… In mijn leven lijken vreugde en verdriet mekaar nu te versterken…

Dromen… Af en toe durf ik nog te dromen van een toekomst…niet evident!

Verjaardagen… Elke nieuwe verjaardag roept een gevoel op van extra dankbaarheid en hoop…

(klein)kinderen… Ik opende de deur die ik veel te lang gesloten had gehouden…dat besef ik nu pas!

Kanker en (klein)kinderen… Moeten we onze (klein)kinderen beschermen tegen al het harde diagnosenieuws dat pijn doet? Is verzwijgen een optie?…

Te lang gesloten… Na de diagnose voelde ik me niet sterk genoeg om alle mogelijke vragen te beantwoorden van familie en vrienden…ik was te lang gesloten.

Er was ooit een tijd dat de mensen het woord ‘kanker’ wilden uitspreken, maar blokkeerden. Gelukkig zijn de tijden veel veranderd!

Kijk eens naar wat ik nog kan, Ondanks de ziekte in mijn lijf. Wat ben ik toch een sterke man, Nog tamelijk fit en zeker niet stijf. Neen, zo hoef je niet te leven, Wanneer kanker in je lijf is geslopen. Je hoeft niet alles te geven, Want soms zal alles anders verlopen. Kijk, ikMeer lezen over “Marc: kijk eens naar wat ik nog kan…”