Auteur archief:Prostaatlijn vzw

Energiek oud worden… Ik schrijf steeds vanuit wie ik ben, en over wat ik beleef. Het is mijn eerste thuis. Maar ik hoop opnieuw méér te kunnen deelnemen aan de samenleving…na de chemobehandeling, want sociaal leven is het geheim om energiek oud te worden…

Leerschool… Chemotherapie lijkt een ware leerschool te worden voor lichaam én geest…

Nog optredens?… Voor mij is het momenteel nog onduidelijk of ik nog ooit op een podium zal kunnen staan? Een onverwachte performance misschien, of zal ik ooit nog volwaardig terugkomen? Het zal geen groot visueel spektakel zijn, geen toeters en bellen, ik zal niet over het podium schrijden, maar kwetsbaarder zijn dan ooit, het zalMeer lezen over “Didier: nog optredens?…”

Lezen helpt… De Britse schrijver A.A. Milne overleefde een gruwel ( de Eerste Wereldoorlog ) en hield daar trauma’s aan over. Toch schreef hij een hartverwarmend verhaal over een zachte beer, a Teddy Bear, en zijn maatjes : nl. Winnie-the-Pooh, uit 1926. – Dit boekje geeft mij de kracht om ook zoiets te doen…

Ouweknarren, Twee mannen die herinneringen ophalen. Hele leuke, hele bizarre, Het verleden lekker opschalen. Praten over oude muziek, Over onvergetelijke klassiekers. Oude artiesten, de ene reeds dood, de andere nog kwiek, Bob Dylan of Marva bij het ochtendkrieken. Vroegere tijden, Alles was menselijker. Minder regelneverijen, Minder computer, AI, muzikale bagger. Toen we het nog nietMeer lezen over “Marc: ouweknarren…”

Keuzes maken… Het intrigeert me steeds hoe en waarom de wetenschap telkens weer de behandelingskeuzes maakt die ze maakt, voor de patiënten. Vaak lijken ze rationeel, maar dat zijn ze lang niet enkel en alleen…de mens achter de patiënt is net zo belangrijk!…

Omgaan met nieuwe littekens… Zeker met wat ik eerder al allemaal meemaakte, vind ik het maar normaal dat ik kan omgaan met mijn nieuwe ‘littekens’…

Ik vraag me nu al af hoe ik uit die chemoperiode zal komen? Kwetsbaarder dan ooit? Onzekerder dan ooit? Of…sterker dan ooit?…

Grasduinen in het verleden als therapie… Ik ervaar ook grasduinen in het persoonlijk verleden – op zoek naar bescheiden verdiensten – als een vorm van therapie, in moeilijkere tijden…

Hobbeliger… Ik moet mezelf bekennen dat de weg hobbeliger wordt dan verwacht, naarmate de chemokuren zichzelf opvolgen. Maar ik blijf erin geloven, en doe er alles aan/voor, opdat ik de laatste twee ( op maandagen 21 september en 12 oktober ) goed mag doorstaan…méér kan ik er echt niet voor doen! Op hoop van zegen…