Auteur archief:Prostaatlijn vzw

Wat doet schrijven met een mens, Salvatore Adamo? ‘Tout se perd, tout s’oublie. Et on se dit, que c’est la vie.’ Een liedje over een man die meerdere gezondheidscrisissen doorspartelde… En wiens zelfgeschreven liedjesteksten hem daardoor hielpen… Hoe mooi herkenbaar is dit voor ons allemaal op de rubriek SCHRIJFBORD…

De Houthalense Serap Can ( 38) heeft voor de derde keer kanker. Hoe ze ermee omgaat, wat haar therapie is, verwoordde ik in een elfje : helend ik schrijf tot ik uitgehuild ben tranen vallen niet neer helend Ik laat m’n verdriet stromen in m’n woorden, zegt ze in haar columns in de krant. HetMeer lezen over “Didier: verdriet in woorden…”

Parabel van de geest en het lichaam Laat ik jullie een parabel vertellen. De geest is dood, en kijkt neer vanuit de hemel, waar hij overal geweest is. En daar ziet hij telkens 2 sporen lopen. Behalve op de plaatsen waar het leven het lastigst was voor hem. Daar ziet hij maar 1 spoor. HijMeer lezen over “Didier: parabel…”

Laten we steeds alle ‘lijnen’ openhouden tussen elkaar, en voor elkaar, op onze nieuwe rubriek SCHRIJFBORD. Praat met een maat, ook op onze site! Een uitnodiging… lijnen zonder pijn wil alle lijnen ten alle tijden vrij tussen jou en mij

Woorden van troost Wat is mooier dan elkaar woorden van troost toeschrijven tegen de grote K. In moeilijke omstandigheden kan je mekaar een hart onder de riem schrijven. Doen! Op het SCHRIJFBORD! zoals m’n mond mogen m’n woorden overlopen van troost voor jou

De Grote K heb je niet alleen, maar met twee! En met heel de familie zelfs! Neem dit elfje mee, en doe er iets mee…waarom niet met woorden voor elkaar op onze rubriek SCHRIJFBORD verbinding honger naar verbinding wil ik stillen met mijn woorden voor jou

Lieve lotgenoten/naasten, gedeelde pijn is halve pijn, een zachte weg naar heling, en naar nog meer thuiskomen bij elkaar. Getuige dit elfje, jullie vriendelijk aangeboden : bij elkaar schrijvend op weg met mezelf en naar mezelf en mijn lotgenoten Kruip in jullie ‘pen’ om elkaar iets toe te vertrouwen…

De prostaattumor is een Belgisch politicus, De behandelingen zijn Hitler, Mussolini en Poetin. Ik krijg een judaskus, Van dat hormonenmachien. Tumortje blijft braaf, Ten voorlopigen titel. Maar Decapeptyl gaat in conclaaf, Voor alweer een depressief kapittel. Gezwelletje, ik geef je een aai, Ik zeg nooit tot in den draai. Want al ben je nog vanMeer lezen over “Marc: hormoonmachine…”

Grote K, ik geef je van jetje, Jij houdt me niet in mijn bedje. Grote K, ik geef je een pak slaag. Ik heb je voor de slachtbank gedaagd. De uroloog spreekt bemoedigende taal, Jij bent sterk onder controle. Jij maakt mijn bolletje nog niet kaal, Blijf maar doelloos dolen. De behandelingen maken me moe,Meer lezen over “Marc: ik duw je van boord”

Kanker leert, Kanker steekt een vinger op. Het tij keert, Kanker zegt van stop. Kanker zegt : Het is even genoeg, Je moet niet altijd zwoegen en zweten. Je hebt een lummeldagje voor de boeg, Je mag fiets en Spotify welkom heten. Vroeger moest alles, Nu hoeft niets meer. Tumoren zijn beslist vieze kwallen, MaarMeer lezen over “Marc: kanker leert…”