vertelt zijn ervaring met prostaatkanker
Op 12 oktober 2023 was Warre Borgmans te gast in Het Majin Huis in Gent en onze public relations van Prostaatlijn vzw Philip was erbij en maakte onderstaand verslag.
Acteur Warre Borgmans kreeg op zestigjarige leeftijd prostaatkanker. De diagnose sloeg in als een donderslag bij heldere hemel. Hij leefde gezond, had nooit gerookt en dronk weinig alcohol. Hij had eigenlijk ook geen klachten. Wel moest hij frekwent plassen, ook ’s nachts.
Gelukkig was er die alerte huisarts die bij de jaarlijkse controle iets verdachts voelde bij het rectaal toucher en hem doorverwees naar de uroloog.
Bijkomende onderzoeken, waaronder biopsie, gaven het verdict: een te hoge Gleason-score en drie tumoren binnen de prostaat. Dit kwam hard binnen.
Advies van de uroloog, geen dwingend verzoek: wegname van de prostaat. Ook een tweede opinie bij een andere uroloog gaf dezelfde therapiesuggestie.
Voor de operatie werd hij ingelicht over mogelijke bijwerkingen zoals incontinentie en erectieverlies. Naar zijn mening werden deze onvoldoende belicht en getemperd met de sussende woorden: “Dat komt achteraf wel allemaal goed.” Ook de verpleegkundige gaf hem vooraf wat informatie maar op dat moment drong niet alles ten volle door.
De ingreep verliep zeer vlot maar drie dagen na de operatie zat hij wel met en knagend gevoel. Volgens Warre: “Een gevoel van… ik mis iets, iets essentieels, een soort energetische krachtbron, erger zelfs… een soort amputatiegevoel. Zeer angstaanjagend.”
Bovendien kun je die gevoelens niet zomaar met iedereen delen. Wel met lotgenoten. Daar merkte hij geen taboe, zelfs niet rond incontinentie en erectiele stoornissen.
Ook de media hield hij op afstand omdat hij niet wilde geprofileerd worden als de kankerpatiënt maar als acteur.
Gelukkig kon hij nog steeds zijn ding kwijt in zijn beroep of beter gezegd in zijn passie: toneel. Alleen piekert hij over de nabije toekomst: “Wat binnen drie à vier jaar als ik mogelijks stop met acteren. Hoe verwerk ik dan dat knagende gevoel in het koppeke? Hou ik het dan ook nog vol? Ook al is mijn partner nog zo begripvol.”
Kortom, een moedige getuigenis die niet alleen focust op de twee klassieke bijwerkingen; urineverlies en erectiestoornissen maar ook en vooral op de derde pijler: impact. Iets wat vaak nog veel te weinig belicht wordt. Wat doet dit alles met een man? Hoe verwerk je dit alles? Hoe kruip je uit het diepe dal?
Wat helpt? Lotgenotencontact in ieder geval. Ook actief bezig zijn; bewegen maar weet dat ook passie jou vooruit stuwt.
Tevens een pleidooi voor nog betere pre-operatieve duiding. Blijkbaar is er nog een groot verschil in aanpak tussen de verschillende ziekenhuizen onderling. Daarbij wordt soms onvoldoende nagegaan of alles wel goed doordringt bij de patiënt. Of beseft deze pas de ware impact als hij ermee geconfronteerd wordt?
Heeft Warre nu spijt van zijn beslissing?
“Helemaal niet. Zonder die operatie zat ik hier misschien niet maar het blijft ingrijpend. In die mate zelfs dat er een leven is VOOR en een leven NA… maar dat hoeft zeker niet te betekenen dat het leven na minderwaardig is, wel anders.
Bedankt Warre!