Op een leeftijd van 47 jaar kreeg ik last van een gezwollen klier in mijn hals.
Ik was full time aan het werk, had weinig of nooit gezondheidsproblemen en het leek mij eerst een klein probleempje doch na een reeks onderzoeken bleek ik uitgezaaide prostaatkanker te hebben met een PSA waarde van 13000 µg/L …. je leest het goed: dertienduizend!
Het medisch verslag van begin 2018 vermelde: Diagnose van een volledig kliergemetastaseerd prostaatcarcinoom.
De eerste scan gebeurde eind februari en reeds twee weken later werd een port-à-cath geplaatst en werd de lymfeklier in de hals weggehaald.
Een port-à-cath is een poortkatheter met reservoir die wordt ingeplant in een grote ader onder het sleutelbeen zodat bloedafnames en het toedienen van medicatie gemakkelijk verlopen.
Lymfeklieren met uitzaaiingen van prostaatkanker drukten op mijn maag, hart, luchtpijp, slokdarm, mijn rechterlong was zo goed als volledig dichtgedrukt.
Uit de onderzoeken kwam een Gleason score van 4 + 5 = 9 (tertiaire graad 3).
Het oncologisch zorgteam heeft prima werk geleverd en een paar weken later werd de eerste chemo.
Mijn PSA daalde daarna snel tot 875, hetgeen goed nieuws was, het betekende dat de behandeling aansloeg.
Ik kreeg om de drie weken chemo. Telkens was er eerst het spoelen van de poortkatheter en dan controle van het bloed. De chemotherapie duurde telkens ongeveer 2 uren. Ik kreeg een kap op mijn hoofd geplaatst zodat de haaruitval niet te intens zou zijn doch toen ik net voor de tweede chemo in de badkamer mijn haar wilde kammen was mijn haaruitval erg groot zodat mijn vriendin besloot mij kort te scheren. Bij de chemo kreeg ik ijshandschoenen aangedaan zodat de pijn in mijn vingertoppen beperkt werd en om de 45 minuten werden er nieuwe ijshandschoenen aangedaan. Ook mijn tenen werden tijden de chemo gekoeld.
In totaal kreeg ik zes chemo sessies om de drie weken.
Van de chemo kuren zelf heb ik weinig of geen last gehad. De chemo veroorzaakte wel zenuwpijnen vooral in mijn bovenbenen hetgeen werd opgelost via zware pijnstillers.
Gedurende de maanden daarop zakte de PSA wel verder, maar toch nog onvoldoende.
Daarop werd beslist om hormoontherapie op te starten via een maandelijkse een spuit in mijn buik. Doch na een half jaar reageerde mijn lichaam daar heftig op en had ik een pijnlijk en rood gloeiende opgezwollen buik. Het oncologisch team besliste toen om over te schakelen op een halfjaarlijkse spuit in mijn bil met Decapeptyl. Dit is eigenlijk chemische castratie. De hormoonproductie in de hypofyse wordt stilgelegd waardoor de zaadballen geen testosteron meer aanmaken. Dergelijke medicatie behoort tot de categorie van LHRH-agonisten.
Mede dankzij die hormoontherapie zijn mijn PSA waarden in de loop van de jaren verder gedaald naar 16 in 2020 en uiteindelijk naar 7,5 begin 2024.
Twee maanden geleden ben ik gestopt met Tramadol en Lyrica omdat mijn maag het niet meer aan kon, ik nam nochtans een maagbeschermer Pantomed 40. Door het stoppen met die pijnstiller heb ik nu terug pijn in mijn bovenbenen.
Ik zit nu ruim zes jaar later nog met een PSA waarde van 8,6 en volgens een recente PET-scan zijn er klieren rond de prostaat terug actief.
Om de invloed van de hormoontherapie op mijn spieren te beperken volg ik de laatste jaren wekelijks ONCO-MOVE in het ziekenhuis. Onder toezicht van fysiotherapeuten train ik aldaar zowel mijn arm- als beenspieren. Dit helpt om er alsnog uiterlijk goed uit te zien. Mijn moeheid is echter nog altijd erg aanwezig. Na een paar uren activiteit kom ik mezelf tegen en is platte rust absoluut een must. Mijn vermoeidheid is niet enkel op fysiek vlak aanwezig maar ook op mentaal vlak, de kanker blijft in mijn hoofd rondspoken. Dat vergt ook veel geduld van mijn naasten en is niet altijd gemakkelijk te begrijpen omdat ik uiterlijk er nog goed uit zie en aldus gemakkelijk gedacht wordt dat ik terug dezelfde persoon ben dan pakweg tien jaar geleden voordat de kanker begon, neen dus.
Gelukkig is er mijn trouwe viervoeter die alles begrijpt en met de mantel van onvoorwaardelijke hondenliefde alle toedekt.