Ik heb 47 jaar gewerkt tot ik op 64–jarige leeftijd met pensioen ging.
Vanaf dan liet ik jaarlijks mijn PSA bepalen door de huisarts. Er werd vastgesteld dat de waarde ieder jaar toenam, wat op zich niet abnormaal is. Pas bij een stijging van 4 naar 6 werd ik doorverwezen naar de uroloog.
Bijkomende onderzoeken leverden het volgende resultaat: Kwaadaardige cellen centraal ingekapseld in de prostaat. De prostaat heeft bovendien een bijzondere vorm; eerder langwerpig in plaats van rond. Hierdoor ontstaat er toenemende druk op de blaas. Nochtans had ik geen plasklachten.
Er werden mij twee mogelijke behandelingen voorgesteld.
Bestraling of operatieve wegname van de prostaat met een voorkeur voor de tweede optie gezien de druk op de blaas. Bijkomende moeilijkheid. Ik was eerder geopereerd voor een liesbreuk, zowel links als rechts. Voor veel chirurgen een reden om af te zien van operatie wegens verhoogd risico op complicaties.
In het ziekenhuis kreeg ik een grondige infosessie van zowel verpleegkundige als psychotherapeut wat mij veel vertrouwen gaf en deed kiezen voor operatie. Er werd mij duidelijk op gewezen dat ik na de operatie al dan niet tijdelijk last kon hebben van zowel incontinentie als erectieklachten. Op dat ogenblik dringt dit echter niet ten volle door en hoop je altijd dat het de andere overkomt maar niet jou.
Na de operatie meldde de chirurg mij dat er noodgedwongen één zenuw werd weggenomen maar dat dit geen ernstige gevolgen zou hebben. Er werd ook vastgesteld dat ik zwakke bekkenbodemspieren had.
Dus op naar de kiné voor specifieke oefeningen. Helaas, deze leverden mij weinig hulp en na verloop van tijd ben ik er dan ook mee gestopt.
Eindresultaat van dit alles: Erectiele functie OK maar ernstige lekkages waardoor ik één jaar na datum nog steeds dag en nacht beschermingsmateriaal nodig heb.
Best vervelend maar niet onoverkomelijk. Ik sluit mij zeker niet op en ga net als voorheen naar de dansles, schaakclub en fitness. Alleen moet ik mij voorzien van voldoende verband en maximaal na 2 à 3 uur wisselen. Toch had ik het liever anders gehad. Het belet mij om op reis te gaan of om een nieuwe relatie te starten.
De overheid voorziet na één jaar tussenkomst voor een correctieoperatie.
Eerstdaags bespreek ik de mogelijkheden met de uroloog. Hij verzekerde mij dat er oplossingen zijn. Toch misschien maar eerst medicatie proberen.
Ondanks alles blijf ik oog hebben voor de positieve kant van het verhaal: we waren er tijdig bij waardoor er geen uitzaaiingen zijn en alle kwaadaardige cellen zijn weggenomen. Als ik nu terugkijk dan stel ik vast dat de coronapandemie er voor mij harder heeft ingehakt dan het prostaatverhaal. Zelf heb ik ook veel steun aan lotgenotencontact. Je verhaal kunnen delen met iemand die jou begrijpt helpt.
En heb ik eens een moeilijk moment dan is er nog mijn nieuwe vriend Boomer. Deze kwispelende viervoeter die ik destijds opgevangen heb helpt mij er steeds weer bovenop. Samen kunnen we de wereld aan!