Ik liet elk jaar mijn bloed trekken mét PSA bepaling.
Toen de PSA plots op 1 jaar tijd verhoogd was van 3 naar 6,5 adviseerde mijn huisarts om naar de uroloog te gaan die voorstelde om verdere onderzoekingen te laten doen.
De daarop volgende biopsie liet een soort van kankercellen zien, van dezelfde familie als de kankercellen die ze destijds gevonden hadden bij de borstkanker van mijn moeder.
Ik twijfelde niet en koos voor prostaatverwijdering.
De operatie gebeurde eind 2020 en is succesvol verlopen, dank aan het medisch team, oef.
Na drie dagen kreeg mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon ik naar huis.
Mijn schrik om incontinent te blijven zat er goed in.
De eerste dag dat ik thuis was durfde ik bijna niet gaan slapen en toen ik uiteindelijk toch naar bed ging kwam mijn vrees uit… urineverlies.
Gelukkig had ik op voorhand voor komende maandag al een afspraak geboekt om te starten met bekkenbodemkine in hetzelfde ziekenhuis alwaar mijn operatie had plaats gevonden.
Ongelooflijk zowel voor mezelf als voor de kinesiste: na 3 dagen geen druppel urineverlies meer!
Ik ben de oefeningen nog een aantal weken bij de kine in het ziekenhuis blijven volgen omdat ik schrik had dat het urineverlies zou terugkeren.
Gelukkig niet, het is intussen twee jaar geleden, en ik heb totaal geen urineverlies.
De kinesiste zegt dat het misschien mede is dankzij mijn vroeger beroep?
Als postbode te voet in stad Gent van deur tot deur brieven bestellen had ik mezelf gewoon gemaakt om het plassen zo lang mogelijk uit te stellen, ik kon wel niet anders, er waren toen nog weinig of geen openbare toiletten.
Ondanks dat ik geen urineverlies meer heb blijf ik toch mijn bekkenbodemspier oefeningen thuis regelmatig doen, het is een kleine moeite en mijn schrik om ooit incontinent te worden is nog altijd aanwezig, gelukkig onterecht.