Het moet ongeveer 13 jaar geleden zijn dat ik voor de eerste maal mijn PSA-waarde liet bepalen.
Mijn schoonbroer die geneesheer-specialist was raadde mij dit ten stelligste aan.
Ik was net 70 jaar geworden en zowel mijn vader als grootvader hebben prostaatproblemen gekend. Of dit goedaardige prostaatvergroting was of prostaatkanker weet ik niet precies.
Mijn PSA resultaat was 5-6, niet abnormaal voor mijn leeftijd. Toch werd ik doorverwezen naar een uroloog voor een rectaal toucher, echografie en later een biopsie.
Bij de eerste biopsie waren 2 van de 10 stalen positief en bij een latere biopsie slechts 1 van de 10 met stadiëring: T1cNxMx. De Gleason score kan ik niet terugvinden maar die was laag. De woorden “kanker” of “carcinogeen” werden toen niet uitgesproken. Was dit eigen aan de tijdsgeest of wilden de artsen mij behoeden voor een paniekreactie?
Zelf had ik veel vertrouwen in mijn uroloog en het besef dat mijn schoonbroer alles op de voet opvolgde stelde mij vrij gerust.
Toch wou ik nog een derde mening van een specialist uit Leuven. Ook daar kreeg ik dezelfde diagnose en hetzelfde behandelingsvoorstel: operatief wegnemen of bestraling zijn opties maar actieve opvolging kreeg de voorkeur.
Deze therapiekeuze was niet gebaseerd op de aanwezigheid van een onderliggende aandoening noch op de wens om eventuele bijwerkingen van operatie of bestraling te vermijden maar louter op objectieve criteria: levensverwachting >10j., slechts 1 à 2 biopten van de tien positief, gunstige stadiëring: T1cNxMx en lage PSA-waarden.
De diagnose had geen zware impact op mijn leven. Ik was als 70-jarige nog zeer actief en was voor het werk veel in het buitenland waardoor er weinig tijd was om te piekeren. Bij de zes maandelijkse PSA-bepaling werden geen hogere waarden gemeten, wat voor mij rust bracht en eigenlijk een bevestiging was van de therapiekeuze. Ik had dan ook geen angst of stress telkens een nieuwe onderzoeksdatum naderde
Toen ik in een rapport het woord “carcinogeen” las en dit zwart op wit zag staan, vond ik het toch confronterend.
Ondertussen zijn we meer dan 10 jaar verder en heb ik niet de minste spijt van mijn beslissing. Advies geven aan pas gediagnostiseerde lotgenoten is zeer moeilijk omdat iedere situatie anders is maar wat ik zeker kan aanraden is het volgende: Heb vertrouwen in uw specialist hetgeen niet betekent dat je niet moet opteren voor een 2de of 3de opinie.
Blijf actief zowel wat betreft bewegen als op vlak van sociale contacten.
Blijf positief denken en sla niet te snel in paniek.
Laat u regelmatig testen.