Vandaag = operatiedag.
Ik heb afgelopen nacht goed geslapen.
In mijn diepere gedachten had ik al een paar dagen geleden het creatieve idee gehad om vandaag niet te zien als operatiedag maar als dag van vertrek voor mijn reis naar Zuid-Afrika. Ik word straks naar de luchthaven gevoerd. Ik heb enkel handbagage mee. Ik heb geen reiskoffer mee, in Kaapstad zijn het toch aangename temperaturen en het is er goedkoop dus ik koop ter plaatse wel kledij mocht ik er nodig hebben.
Ik blijf imaginair denken dat ik vandaag ga vliegen… de piloot zit aan de robot.
De mij toegewezen tweepersoons ziekenhuiskamer was ideaal in deze corona-tijden gezien er geen buurman was en ik met de meeste van het personeel direct een positieve klik had.
Iemand van de afdeling patiëntenvervoer heeft mij rond 7u in mijn bed vervoerd naar de afdeling waar de operatiezalen zijn.
Eerst werd ik gedropt in een wachtruimte waar continu bedden met patiënten komen aanrijden, als het ware een file intern in een ziekenhuis.
Daar controleren ze nog eens je identiteit want als eerste opmerking kreeg ik te horen dat ze moesten voorzichtig zijn want er waren vandaag twee patiënten met familienaam Christiaen voorzien. Toen verpleegster dat zei wou ik een lol daarop vertellen doch heb mij toch wijselijk ingehouden, je weet maar nooit dat ik met een been minder zou ontwaken… 🙂
Eerst worden je steunkousen opgemeten en aangedaan, doch bij mij niets gemeten en niets aangedaan: meneer ziet er goed uit, jij zal dat zelf wel kunnen… vermoedelijk een bezigheidstherapie om mij van mijn Kaapstad-reis af te leiden?
Telkens kwamen er twee mensen van een ‘groene brigade’ een bed met patiënt halen en die naar een operatiekamer vervoeren.
Het werd 7:55u en iedereen was daar weg behalve ik. Ik dacht mijn vlucht heeft vertraging. Er hing een wandklok recht voor mij en ja exact twee minuten voor 8u kwamen mijn twee ‘groene’ tevoorschijn die niet hoefden te zoeken want er stond maar één bed meer, efficiënt.
Ik was opgelucht om de anesthesiste te zien en te herkennen (ondanks mondmasker) waar ik de week daarvoor op consultatie was geweest. Hallo mijnheer, ik ben het niet vergeten hoor: er zit bij jou een netje van 25 jaar geleden toen je een liesbreuk hebt gehad. Psychologisch gesproken is dat bingo: direct een detail vermelden uit je dossier zodat je vertrouwen nog toeneemt en indirect afstraalt op nog meer vertrouwen in het totale medische team.
Achteraf blijkt dat het medisch team ruim een uur langer aan mij bezig geweest was door dat netje. Die robot had met dat ding van vorige eeuw een beetje problemen of beter gezegd de chirurg die met zijn joysticks daar zit te ‘spelen’ moest extra handelingen verrichten.
Voortaan zal ik mijn mond houden als mijn kleinkinderen mogelijks teveel met computerspelletjes bezig zijn want die chirurgen doen uiterlijk bijna hetzelfde… lol.
In tegenstelling tot andere operaties waarvan ik inmiddels de details heb gehoord hebben ze bij mij zo lang mogelijk gewacht om de narcose toe te dienen en dat vind ik heel tof want aldus heb ik diverse dingen kunnen observeren in ‘de cockpit’. Het vastmaken van mijn benen in die twee stangen, bedekt met diverse zwarte rubberen kussens. Die uitleg was zeer goed, ik wist dat ze mij gingen onderste boven hangen dus mijn lichaam steunend op mijn schouders, mijn benen open in de lucht zodat de robotarmen gemakkelijk in mijn onderbuik konden ingebracht worden. De anesthesiste bleef aan mijn hoofd staan en het verdovingsmasker lag klaar en ze bleef herhalen dat ik maar moest aangeven als ik wou ‘opstijgen’, ze speelde mijn imaginaire reis mee, tof. Ik genoot om iedereen bezig te zien en zijn of haar taak in het team te zien vervullen. Ik wist dat ze met zes personen gedurende de hele operatie aanwezig zouden blijven in die ruimte. Ik vind het belangrijk om die info op voorhand correct door te krijgen, in mijn onderbewuste schept dat vertrouwen.
En dan nog eens alle protocollen overlopen: mijn mond open doen en aan elke tand voelen of hij nog wel vast staat, de monitor met gegevens luidop aflezen zodat iedereen weet hoe ik er aan toe ben, dubbelcheck of mijn armen goed vast lagen en of ik steunde op de juiste plaats op mijn schouders.
Op voorhand had ik dit nooit durven denken maar ik was heel rustig. Ik had mij mentaal volledig aan hen overgegeven en de toekomst – als er al één zou zijn – dat zien we later wel.
Een paar meer ervaren vrienden op gebied van operaties hadden mij op voorhand gezegd dat narcose een zalig gevoel geeft, dus dat wou ik wel eens voelen, ondanks het feit dat ik in een ver verleden met die liesbreuk een nare droom had overgehouden aan die narcose; een droom waar ik toen moeilijk uit geraakte. Toen was mijn eeuwig durende droom dat ik in dancing Tabarin als dj aan het draaien was met vinyl platen, een dancing met 1200 aanwezigen en plots springt de naald van mijn platendraaier over want er zat stof op van die vinylplaat die ik nagelaten had een extra poetsbeurt te gegeven… kraak kraak kraak en de muziek stopt en die 1200 kijken naar mij en ik denk dat zij denken wat een amateur… stressmomenten blijven langer in het geheugen hangen?
Uiteindelijk ben ik na vijf uren wakker geworden in de recovery room waar ik blij was onder de levenden te zijn maar waar iemand van de verpleging bij mij kwam om te vast te stellen dat mijn zuurstofsaturatie 92 was, hetgeen laag is. Ze moesten meer zuurstof toedienen. Het zou uiteindelijk nog twee dagen duren tegen dat die zuurstofsaturatie genormaliseerd was.
Uiteindelijk was ik rond 15:30u terug in mijn kamer en gelukkig had ik nog altijd geen buurman maar wel een TV met wielrennen, E3-prijs in Harelbeke, voor mij ideaal als achtergrond-verstrooiing.
Mijn verblijf in het ziekenhuis was leerrijk en rustig mede doordat in deze coronatijden er geen bezoek toegelaten was. Dankzij uitstekend personeel ervaarde ik het uiteindelijk als een positief gebeuren. En als dan iemand van de verpleging ’s middags op de deur klopt en vraagt of hij zijn middagpauze op mijn kamer mag doorbrengen om eens te praten over zijn volgende reis naar Kaapstad dan vliegt de tijd voorbij en heb ik geen tijd gehad om over mijn gezondheid na te denken.
Na de derde overnachting: straks om 8u zal een verpleger op de kamer de sonde eruit halen. Vermoedelijk een ambetant gevoel?
Daarna is het wachten op drie normale plasbeurten en dan naar huis, geen (hotel) verlenging aanvragen lijkt mij de beste optie.