Vandaag staat een preoperatieve anesthesie consultatie in mijn agenda.
Na het invullen van een vragenlijst omtrent ziektegeschiedenis, allergieën en medicatiegebruik werd mijn bloeddruk en polsslag genoteerd. De verpleegster bij de anesthesiste nam daarna een elektrocardiogram om mijn hart te controleren.
Vervolgens kwam de anesthesiste om de ingevulde vragenlijst te overlopen. Ze stelde veel bijkomende vragen aangaande mijn huidige fysieke toestand, waarom was mij eerst niet duidelijk doch naarmate ze uitlegde hoe en hoelang de operatie zou duren werd het begrijpelijker: bij een prostaatoperatie wordt het lichaam gekanteld onder een hoek van 30 à 45 graden, met de benen omhoog, waardoor de ingewanden zakken en bijna letterlijk op het hart drukken.
Prostaatverwijdering via robotchirurgie duurt minstens drie uren. Na haar uitleg over de operatie begrijp ik nu waarom mensen met bijkomende gezondheidsproblemen niet meer geopereerd worden aan prostaat maar eerder beholpen worden via medicatie en/of bestraling en/of chemo.
Een geruststellende mededeling was dat de anesthesiste gedurende de hele operatie aanwezig blijft in het OK. Ik heb nu ook kunnen vermelden dat ik lang geleden een liesbreuk operatie heb gehad waarbij men toen een kunststofnetje (= mesh) in mijn buik heeft gestoken.
Na de verdoving zal men in mijn keel een buis aanbrengen om de ademhaling te regelen.
Behalve een infuus voor het toedienen van de verdoving is er een tweede infuus in de slagader in mijn arm zodat de minste afwijking van de bloeddruk direct te zien is op de monitor en kan bijgestuurd worden.
Na de operatie blijf ik in de operatiekamer tot ik terug bij bewustzijn ben en pas daarna verhuis ik naar de recovery room. Ze hebben vandaag ook een bloedafname gedaan en die gaat naar het Rode Kruis die dan twee zakjes met identiek bloed klaarmaakt tegen de operatie datum. Mijn probleem sedert mijn kindertijd, namelijk dat ik steeds flauwval bij een bloedafname, doet zich nu gelukkig niet meer voor. Ik heb eindelijk een oplossing gevonden: niet kijken naar de kant van de bloedafname en intussen luidop praten. Daarbij vermeld ik op voorhand dat ze mij niet moeten antwoorden en mij zeker niet moeten geloven… 🙂
Bij een bloedafname trachtte ik vroeger gewoon mijn gedachten te verzetten doch ik zweeg en dwaalde daardoor in gedachten heel vlug terug naar de realiteit van dat prikken en de kleur rood.
Mijn nieuw gevonden oplossing om vanaf nu luidop te praten impliceert dat mijn hersenen zich concentreren op de inhoud/uitspraak van mijn woorden en ik aldus minder vlug terug afdwaal naar de bloedafname.
Ooit wil ik dit nog eens bespreken met een neuroloog die dan kan bevestigen of ontkennen dat de hersengebieden die met de spraak samengaan hierbij inderdaad een rol kunnen spelen. Maar aangezien momenteel mijn oplossing werkt ben ik vermoedelijk beter dat ik niet verder nadenk en mijn systeempje gewoon toepas.