Ik heb een afspraak om een PET/CT-scan te laten doen.
Ik moet nuchter zijn wat in dit geval wil zeggen dat ik 6 uren voor het onderzoek niet meer mag eten. Dus mijn oude gedachte dat ik een ganse dag niets mocht eten klopte niet. Mijn onderzoek stond gepland om 14u dus mocht ik eten tot 8u ’s morgens, hetgeen eigenlijk aansluit bij mijn dagelijkse gewoonte om tussen 6 en 8u te ontbijten. Mijn dagelijkse routine is dus niet doorbroken, hetgeen veel minder stress geeft. Water drinken mag en bij voorkeur zelfs veel zodat de nieren gezuiverd zijn.
CT-scan is de afkorting van computertomografie en laat doorsneden van het lichaam zien. Dit wordt gedaan aan de hand van röntgenstraling vandaar dat het onderzoek doorging in de afdeling nucleaire geneeskunde.
De raadgeving van een vriend dat je een kamerjas moest meehebben omdat het daar koud kan zijn klopte niet, het was daar gezellig warm. Een kamerjas meebrengen is gewoon om van de cabine naar de scan-zaal te gaan.
In de omkleedcabine staat een relax zetel waarin je één tot twee uur moet wachten nadat een verpleegkundige een licht radioactieve vloeistof heeft ingespoten. Die vloeistof zit in een metalen koffertje vermoedelijk omdat daardoor de verpleegster die ze brengt minder bestraling oploopt.
De tijd dat je in de cabine doorbrengt mag je niets doen en dus ook niet lezen. Dat is omdat de hersenen zouden kunnen rusten anders lichten ze teveel op bij de scan.
Na de wachttijd moet je naar de plaats gaan waar het pet-scan toestel staat en daar wordt een contrastvloeistof intraveneus ingespoten.
Tijdens de scan mag je onderlijfje, onderbroek, kamerjas en kousen aanhouden.
Het gaat hem om het maken van foto’s van de organen om te zien of er kankercellen aanwezig zijn en of er eventueel uitzaaiingen voorkomen in andere delen van het lichaam.
In totaal lag ik een half uurtje op een soort van tafel die doorheen een buis (het scan-toestel heeft de vorm van grote donut) heen en weer wordt geschoven. Het toestel maakt continu beelden van alle organen en van je hele lichaam.
Ik had op voorhand goede uitleg gekregen van alle mogelijke gewaarwordingen die ik zou kunnen voelen doch uiteindelijk had ik na het inspuiten van de contrastvloeistof enkel een rare smaak in mijn mond en vloeiden er ongewild tranen aan de uitkanten van mijn beide ogen. Alle andere mogelijke nevenverschijnselen had ik niet.
De verhalen over die radioactiviteit even duiden: na twee uren is de hoeveelheid radioactiviteit met meer dan de helft afgenomen. Na enkele uren is het isotoop volledig door het lichaam afgevoerd.
Achteraf veel water drinken is aanbevolen.
Het medisch team vroeg of studenten uit de opleiding geneeskunde mijn foto’s mogen bekijken om bij te leren; ik zei: “ja hoor, want zo een gekke man zullen ze niet elke dag kunnen bekijken…” ze konden ermee lachen… document ondertekend.
Ik heb een code meegekregen om via PACSonWEB in te loggen en mijn foto’s te bekijken, vanaf twee dagen na onderzoek. Als patiënt kan je enkel de foto’s zien en niet het verslag. Dat is enkel in te kijken is door artsen. Ik vind dat een goede zaak want mocht ik al die commentaar in dat verslag kunnen lezen dan zou ik daarna vermoedelijk eindeloos tokkelen om al die termen te begrijpen en waarschijnlijk meer dan de helft ervan verkeerd interpreteren.