Ik had de laatste jaren veel gelezen over biopsie.
Enerzijds omwille van de prostaatproblemen bij mijn vader en anderzijds omdat ik jaren geleden aandelen had gekocht van het Belgische bedrijf MDxHealth, dat onder andere een SelectMDx urine test op de markt heeft om de urine moleculair te ontleden en aan de hand daarvan met een grote zekerheid te kunnen voorspellen of er kankercellen in de urine aanwezig zijn. Helaas is die test niet terugbetaalbaar in België.
Ik was tegenstander van biopsie om twee redenen.
Ten eerste dacht ik dat een biopsie geen zekerheid bood (fout gedacht?). Als men bvb zes stalen uit dat weefsel neemt (zes prikken) dan zou men toch toevallig naast de kwaadaardige cellen kunnen prikken?
Dit werd door mijn uroloog op een andere manier voorgesteld. Doordat mijn MRI kwaadaardige cellen toont zullen we gericht prikken in die kankercellen, dus we zullen er niet naast zitten. Dat gericht kunnen prikken is iets nieuws van de laatste jaren en gebeurt door het prostaatbeeld dat ze via de MRI hebben verkregen over het echobeeld te schuiven van de actuele prostaat en priknaald (fusie-biopsie). Aldus kunnen ze gericht prikken in de aanwezige tumorcellen of net ernaast om te zien of er ook daar tumorcellen aanwezig zijn die misschien nog niet zichtbaar zijn op de MRI beelden.
Ik heb later pas vernomen dat in zeer specifieke gevallen een in-bore biopsie georganiseerd kan worden. Niet elk ziekenhuis beschikt over deze techniek. Ook bij deze vorm kan er nog een vals negatief resultaat uitkomen. Dus 100 % zekerheid hebt je nooit.
Er zijn twee toegangswegen om naar de prostaat te prikken, via het rectum (transrectaal) of via het perineum (tussen balzak en aars). Hoe de arts zich laat leiden waar te prikken kan ofwel door echobeelden zijn (via een echostaaf in de aars) of bij fusie biopten door de echobeelden met opgenomen MRI beelden samen te voegen of bij in-bore biopsie door de actuele MRI beelden.
Mijn tweede bezwaar was dat ik online een onderzoek had gelezen waarin er werd gesteld dat er bij patiënten die een biopsie hadden laten uitvoeren en bij wie in eerste instantie niets werd gevonden er gemiddeld een paar jaar later meer kankers werden vastgesteld. (foute online interpretatie?) Simpel samengevat zou het lijken alsof door in dat slapend weefsel te prikken het wakker was geworden?
Ook dit bezwaar heeft mijn uroloog verworpen met het argument dat bij mij dat weefsel niet slaapt want mijn MRI uit 2018 hadden ze herbekeken en daarop zag men wel degelijk een begin van tumor die in vergelijking met het MRI beeld van 2021 gegroeid was. Dus dat weefsel was niet dood, het leeft en evolueert, ook zonder erin te prikken.
Mijn twee grootste bezwaren tegen biopsie had mijn uroloog deskundig gepareerd en er was geen ontkomen aan, ik moest die biopsie ondergaan.
Het voordeel van een biopsie is dat de patholoog daarna beschikt over een stukje weefsel (van de tumor) dat onderzocht kan worden.
Psychologisch was dat gesprek die dag voor mij een positief keerpunt omdat de urologen op al mijn kritische vragen die ik op voorhand in mijn hoofd had heel wetenschappelijk en eerlijk hadden geantwoord.
Vooral dat eerlijk antwoorden was voor mij een houvast.
Zoals mijn opmerking aan de uroloog van: ik heb gemiddeld mijn 10.000 stappen per dag, ik eet gezonde en gevarieerde voeding, ik rook niet, ik gebruik weinig alcohol en toch heb ik kanker, hoe komt dat?
Eerlijk antwoord zonder rond de pot te draaien: we weten het (nog) niet… erfelijkheid is een factor die een rol speelt doch zonder absolute zekerheid want niet alle zonen van vaders die aan prostaatkanker lijden ontwikkelen dezelfde ziekte.
Bovenstaande en andere antwoorden maakten dat het klikte tussen mij en het medisch team, ik had er vanaf nu een eindeloos vertrouwen in en ik zou doen wat zij mij adviseerden.
Biopsie laten nemen gebeurt meestal via een opname in dagkliniek.
Het is van belang om contact op te nemen met de hospitalisatieverzekering omdat de dekking voor opname in dagkliniek heel erg verschillend kan zijn naargelang je verzekering.
Ik moest twee uur voor de ingreep aanwezig zijn en antibiotica innemen, die ik zelf moest meebrengen. Het voorschrift hiervoor had ik bij de laatste consultatie ontvangen.
In het behandelingskabinet had ik geluk; net zoals bij het inchecken in de dagkliniek, was er een verpleegster waarmee het direct klikte. Misschien mede omdat ik bij dergelijke situaties overdreven beleefd en vriendelijk ben en empathisch iets zeg waardoor ze al indirect weten dat ik humor heb en graag kwebbel… en steeds rekening houd met mijn basisregel van “de eerste 20 woorden + de bovenste 20 cm + de 20 eerste seconden zetten meestal de juiste toon”.
In die ruimte zag ik een opstelling voor een bevalling, met name op het einde van de ligtafel zo twee hoge standen om mijn benen in te leggen. Toen ik in positie lag kon ik toch niet nalaten om te zeggen dat het spannend was of er nu een jongen of een meisje zou uitkomen…
De lol was rap gedaan want de verpleegster begon mij te scheren… ik dacht zal maar zwijgen of ze scheert er net iets teveel af… 😉
Omdat ze hoorden dat ik uit de muziekwereld kwam mocht ik de muziek op de achtergrond kiezen. De verpleegassistente overliep de diverse radiozenders tot op een bepaald moment Marco Borsato te horen was en ik zei: “oké laat maar staan”. Het was radio 2. Ik heb toen mijn verhaal verteld van Marco ten tijde van zijn hit met Sita… en dan associatie gemaakt met rood, de kleur van… bloed 😉
Mijn gerichte biopsie was vermoedelijk ingewikkelder dan een gewone biopsie want voor alle zekerheid haalden ze daar nog een tweede uroloog bij om mijn MRI op hun computerscherm te laten ondervloeien met de echo in real time. Ze hadden via mijn anus een toestelletje ingebracht verbonden met hun echo-apparaat en konden zo op hun scherm volgen waar ze moesten prikken.
De huid tussen anus en balzak werd verdoofd, niet helemaal maar voldoende zodat de prikken in die huid minder voelbaar waren; dat viel mee, oef.
Ze hadden wijselijk op voorhand niet gezegd hoeveel prikken ze zouden doen.
Op een bepaald moment klonk het: “let op we gaan prikken”.
Toen besefte ik dat prikken in die huid niet pijnlijk was want die was half verdoofd doch éénmaal door die huid moest die naald door mijn prostaat en dat was iets pijnlijker.
Toen zeiden ze oké nu gaan we schieten… ik wist niet wat dat wou zeggen doch hoorde een knalletje en achteraf bleek dat men aldus een staal had opgeslagen in die naald die er dan uitkwam na goedkeuring van een controlerende verpleegster. Er was dus schijnbaar iemand bij die de hoeveelheid prikmateriaal moest controleren en gelukkig hoorde ik: “oké voldoende, goedgekeurd”.
Uiteindelijk hebben ze dat zes keer herhaald en dan kwam een collega uroloog nog eens controleren en hoorde ik hem zeggen dat het beter was mochten er nog een paar prikken bij gegeven worden naast de tumor ergens in mijn prostaat… tot hij buiten ging en zich bedacht en zei misschien ook nog een paar aan de andere kant voor alle zekerheid… Uiteindelijk waren het er in totaal twaalf geworden… een geluk dat ze dit aantal niet op voorhand aan mij hadden verteld…
Na ongeveer twee uren was het afgelopen. Achteraf snap ik niet dat ik het zo lang had uitgehouden doch het was een fantastische opluchting dat het voorbij was.
Vooraleer je naar huis mag moet je eerst kunnen plassen, hetgeen bij mij geen probleem was met mijn normale basisregels: veel water drinken en rechtop staan om de wet van de zwaartekracht zijn werk te laten doen.