Na de fases van ongeloof, verdoving, vermijdingsdrang en druk bezig zijn ben ik uiteindelijk na drie dagen in een realistische denkfase terechtgekomen en heb ik mij kunnen concentreren op het maken en naleven van afspraken met de medische wereld.
Het zal niet voor iedereen zo zijn doch veel praten en uitgebreide sociale contacten hebben mij in die drie dagen geholpen om vlugger de realiteit te aanvaarden.
Ik ‘kwebbel’ graag en al pratende ontdek ik verder mezelf en beklemtoon ik iets meerdere keren waardoor het uiteindelijk als een soort grotere zekerheid ook voor mijzelf overkomt terwijl het in het begin in feite nog twijfelachtig (één van de vele mogelijkheden) en minder gestructureerd in mijn hoofd zit. Ik vind het van belang dat ik luidop praat tegen andere mensen en niet alleen in mijn hoofd tegen mezelf aan het praten ben. Door luidop te praten worden er andere hersendelen actief ingezet om hypothetische denkpatronen te verstevigen die het denkscenario vlugger bij de realiteit brengen?
Het hebben van een uitgebreide vriendenkring alwaar kritisch denken centraal staat bleek van onschatbare waarde.
Vandaag laat ik een botscan nemen.
Werkwijze: er wordt er een licht radioactieve vloeistof in je bloedbanen gespoten (intraveneus om het met een moeilijk woord te zeggen) en daarna bepalen ze een uur dat je diezelfde dag terug in het ziekenhuis moet zijn; normaal is dat ongeveer 3 uren later zodat die vloeistof tijd gehad heeft om in alle botten van je lichaam door te dringen. In die tijd mag je geen contact hebben met kinderen beneden de 6 jaar en met zwangere vrouwen. Je mag eten en drinken zoals je wil, je mag gaan stappen of iets anders, het heeft geen invloed op jouw fysiek, je voelt daar niets van.
De scan zelf bestaat uit twee delen: enerzijds een 3D opname van je skelet en anderzijds alle botten. In totaal duurt dit ongeveer 45 minuten. Je ligt op een tafel en het scantoestel draait rondom jou.
Mijn psychische overlevingsstrategie: zorg dat je op voorhand een ingewikkelde denktaak in je gedachten hebt zodat je je daarop moet concentreren en minder ligt te denken aan wat je meemaakt. Het moet wel degelijk een ingewikkelde denkoefening zijn, geen automatismen. Ik heb in gedachten als doel om een houten draaitrap te ontwerpen die naar de eerste verdieping van mijn boomhut moet leiden, ik heb diverse soorten trappen in gedachten geprobeerd en geschat wat ik daarvoor nodig heb aan hout, vijzen, steunen en hoe ik het best alles met elkaar verbind en in welke volgorde opdat zowel gepensioneerden als kinderen veilig naar boven kunnen gaan in mijn boomhut en aldaar van het uitzicht genieten.
Dat afleidingsmaneuver heeft gewerkt en ik had geen extra stress.
Belangrijk is om na de botscan heel veel water te drinken zodat die stof via de nieren zo vlug mogelijk uit je lichaam verdwijnt.
Yes! Na twee dagen kreeg ik bericht dat er niets te zien is op de botscan… oef!