Op maandag 8 februari 2021 kreeg ik te horen dat de analyse van een MRI-scan uitwees dat ik prostaatkanker had… het begin van een rollercoaster aan emoties, onderzoeken en contacten in een medische wereld die ik slechts van op afstand kende.
De afgelopen decennia had ik aan veel mensen uitgelegd dat er verschillende psychische fases in je hoofd plaatsgrijpen als je een trauma meemaakt. Met trauma bedoel ik een ernstig en vooral onverwacht gebeuren.
Ik vind het ‘leerrijk’ om dat nu ook bij mezelf waar te nemen.
Het begint met gedachten van ongeloof: dit kan niet, ik vind dat ze overdrijven, het is niet volledig juist…
Typisch was dat ik weigerde dat mijn vrouw en dochter in mijn bureel kwamen om erover te praten. Enkel de meer rationele uitleg van mijn schoonzoon heb ik toen willen aanhoren zodat mogelijke emotionele opwellingen minder kans kregen om zich te uiten.
Op zich mogelijks een minder goede strategie doch mijn psychologisch dilemma om ofwel in een eigen tunnelvisie verder te gaan ofwel toch iedereen in je omgeving toe te laten reflecties en/of raadgevingen te geven? Een moeilijke keuze waarover ik later een aparte psychologische analyse zal maken/neerschrijven/publiceren.
Dit alles gebeurde in een soort verdoving.
Mijn hersenen schakelden andere onderwerpen/gedachten uit. Vermoedelijk omdat ze onverwachts geconfronteerd werden met iets waar ze nog geen ervaring, nog geen associaties mee hadden?
En vermoedelijk ook om alle energie vrij te maken om het acute gevaar tegen te gaan?
De eerste dagen voelde ik ook een stukje vermijdingsdrang zoals ik ga niet in de keuken want mijn vrouw is daar en die zal er willen over praten doch ik wil dit niet, er zijn wel andere zaken prioritair… Uiteraard waren er geen andere zaken prioritair maar dat innerlijke leugentje was een deel van mijn psychische overlevingsstrategie wat niet voor iedereen aan te raden is doch mijn jarenlange voorbereidende gedachten dat ik ooit hetzelfde zou meemaken als mijn vader hadden mij in deze tunnelvisie gedreven.
Achteraf is in gesprekken met mijn echtgenote, familie en vrienden duidelijk geworden dat dit voor de naasten eveneens een moeilijke periode was omdat zij er met niemand echt konden over praten.
Prostaatlijn vzw voorziet om een aparte afdeling op te richten waar de naasten van lotgenoten terecht zullen kunnen om bezorgdheden en ervaringen met elkaar te delen.
De volgende fase kenmerkt zich door druk bezig zijn. Er zal iemand langskomen die er wil over praten… neen ik heb geen tijd… die boomhut moet klaar zijn tegen dat de kleinkinderen komen. Dit was nog zo een voorbeeld van nonsens en uitvluchten zoeken om psychologische tijd te winnen in plaats van mijn gedachten te ordenen en om te zetten in concrete acties zoals het maken van afspraken met medische wereld.
Die vermijdingsdrang moet uiteindelijk het pad effenen voor de laatste fase met name confrontatie met de realiteit.
Wat ik niet heb ondervonden is een soort woede.
Dat gevoel had ik niet omdat ik het prostaatprobleem al jaren zag aankomen – erfelijkheid (?) van mijn vader – en ook omdat het hier niemands schuld is. Dat is anders bij bepaalde mensen die ik vroeger psychologisch had bijgestaan bvb bij een verkeersongeval waarbij je dan de schuld kunt verschuiven naar de veroorzaker van het ongeval. Dit speelt bij mij niet en gelukkig heeft ook mijn omgeving daar niet op ingespeeld.
Dit kan bvb bij longkanker wel het geval zijn: zie je wel… ik zeg al 20 jaar dat je moest stoppen met roken… In dergelijke gevallen is er wel een soort (onterecht?) aangepraat schuldgevoel dat lang kan blijven hangen en vermoedelijk de (psychologische) behandeling niet ten goede komt.
De snelheid waarbij de verschillende fases elkaar opvolgen is individueel erg verschillend en vergelijkbaar met een rouwproces.
Onthou:
het is werken, in de zin van het verrichten van geestelijke arbeid om alles te plaatsen…