In november 2022 ging ik n.a.v. het VRT programma rond prostaatkanker langs bij mijn huisarts met de vraag om mijn PSA waarde te bepalen.
Ik was al 18 jaar in behandeling voor chronische prostatitis nadat ik in 2005 een zware ontsteking niet onder controle kreeg, drie weken ziekenhuis met intraveneuze antibiotica en een operatie aan mijn urinewegen. Mijn huisarts weigerde echter om mijn PSA te laten bepalen met een uitleg over de overheid die dat niet meer wilde omdat er rond de jaren 1970/-80 bij teveel mannen onnodig de prostaat werd verwijderd, een heel verhaal om mij te overtuigen dit niet te doen alwaar ik uiteindelijk mee akkoord ging.
In maart 2023 ondervond ik ’s nachts meerdere keren een aandrang om te gaan plassen en ik voelde ook pijn ter hoogte van mijn prostaat. Waar ik vroeger hevige zaadlozingen had waren dit nu plots droge orgasmes. Ik maakte me ongerust en ging terug naar mijn huisarts met dezelfde vraag als vorig jaar om mijn PSA te laten bepalen. Voor de tweede maal kreeg ik het deksel op mijn neus, nu was zijn uitleg dat dit typische klachten waren voor een man van mijn leeftijd, ik zou in september 60 jaar worden. Hij schreef de veranderingen toe aan mijn medische voorgeschiedenis, dus ik terug naar huis zonder PSA bepaling.
Een aantal maanden later begon ik last te krijgen om mijn erecties aan te houden. Ik kreeg erecties maar na een paar minuten verdwenen ze en kwamen niet meer terug. Bij masturberen lukte het me wel om klaar te komen maar ik had nog steeds droge orgasmes. Ik begon me nu echt zorgen te maken en vertelde mijn verhaal aan een vriend die uroloog is. Die zei dat ik zo snel mogelijk mijn PSA moest laten bepalen.
Dus ik terug naar de huisarts met het verhaal dat ik een uroloog had gesproken en die mij de raad had gegeven om mijn PSA te laten bepalen. Zijn reactie was ‘Gaat die hem hier ook komen moeien?’.
Mijn huisarts zei me dat er geen aanleiding was om een PSA bepaling te doen, dat ik waarschijnlijk een nieuwe ontsteking had. Mocht bij een bloedafname mijn PSA te hoog zijn zou dit volgens de huisarts mij onnodig ongerust maken dat er iets niet ok zou zijn. Ik moest in augustus toch bij hem langsgaan voor mijn jaarlijkse bloedcontrole en dan zou hij mijn PSA laten bepalen.
Ik vroeg of hij mijn prostaat eens wou aftasten (rectaal toucher) maar ook dit weigerde hij te doen, dit was zinloos volgens hem.
In augustus 23 werd dan uiteindelijk bloed genomen en was mijn huisarts na drie weigeringen dan toch akkoord om aan te geven dat ook mijn PSA moest bepaald worden.
Resultaat was een PSA waarde van 5,8, dus te hoog volgens mijn leeftijd. Maar volgens mijn huisarts moest ik mij geen zorgen maken want ik had waarschijnlijk opnieuw een prostaatontsteking. Het advies van mijn huisarts was drie maanden wachten en dan opnieuw testen om te kijken of de stijging zich doorzette of niet. Mijn dochter die verpleegkundige is zei: daar is geen sprake van, jij moet zo snel mogelijk naar een uroloog.
Na diverse onderzoeken bleek dat ik hoogstwaarschijnlijk al 10 maanden rondliep met een heel agressieve kanker, drie kwaadaardige tumoren in mijn prostaat mét kapseldoorbraak. Mijn urineblaas was naar omhoog geduwd.
Er volgde een prostaatverwijdering en een blaas reconstructie. Er werd een grotere snede in mijn buik gemaakt omdat de uroloog mijn verharde prostaat niet via de voorziene opening uit kon halen. Nadien hoorde ik dat mijn prostaat volledig versteend was. De uroloog zei me dat als ik een maand langer had gelopen ze niets meer voor mij had kunnen doen.
Drie maanden na mijn operatie werden er na een PSMA PET/CT scan uitzaaiingen gevonden in mijn lymfeklieren. Er stond mij een zware behandeling te wachten van bestralingen en hormoontherapie, helaas met de nodige bijwerkingen. Ze hadden mij drie helse maanden voorspeld zowel fysisch als mentaal en dit was echt niet overdreven.
Ik ben boos op mijn huisarts die ik 100% vertrouwde. Dat ik kanker heb daar kan niemand iets aan doen, maar dat mijn kanker 10 maanden tijd kreeg om te groeien en uit te zaaien is te wijten aan de instelling van mijn huisarts. De arts die mij als geen ander kende, die alles van mijn ziektebeeld afwist liet mij in de steek.
Hij heeft zich nadien herhaalde malen uitvoerig verontschuldigd maar daar had ik totaal geen boodschap aan, helaas vijgen na Pasen.
Tot overmaat van ramp hoor ik nu van patiënten van hem dat hij nog steeds hardnekkig weigert om mannen te testen op PSA, kan dat zomaar?