Mijn vrouw had een afspraak gemaakt bij de huisarts voor een bloedafname om haar bloedwaarden te laten controleren. Tegelijkertijd was ze zo attentvol om ook voor mij een afspraak te regelen, want door mijn drukke werkzaamheden zou ik het vermoedelijk hebben uitgesteld?
Ik was 53 en dankzij de informatie van mijn vrouw had ik wel al eens gehoord van PSA en dat je dit expliciet moest vragen aan je huisarts, het gebeurt niet automatisch bij een bloedanalyse.
Enkele dagen na de bloedafname ontvingen we een telefoontje van onze huisarts met de mededeling dat er iets was dat nader onderzocht moest worden, en het verzoek of we wilden langskomen.
Tijdens de afspraak vertelde de arts dat mijn PSA-waarde 62 was, terwijl deze normaal gesproken rond 3 zou moeten zijn voor iemand van mijn leeftijd.
Aldus werd ik in 2011 doorverwezen door onze huisarts naar een uroloog in het plaatselijk ziekenhuis.
De uroloog aldaar legde uit dat ik prostaatkanker zou kunnen hebben en adviseerde mij om een afspraak te maken voor een MRI-scan. Daarbij werden verdachte gebieden in de prostaat vastgesteld en werd mij geadviseerd om een biopsie te laten uitvoeren. Dit houdt in dat er biopten worden genomen = stalen van het weefsel aan de binnenkant van de prostaat.
Biopsie werd door de uroloog voorgesteld als een gewone lokale ingreep die zonder veel problemen zou verlopen. Helaas al na het nemen van het eerste biopt had ik veel bloedverlies.
Het bloed bleef stromen en de uroloog probeerde het bloeden te stoppen, aanvankelijk zonder succes. De situatie leek onverwacht en bracht zowel de uroloog als mij in paniek. Was mijn bloed abnormaal dun of was er een ader geraakt?
Tot op heden voor mij nog onbeantwoorde vragen maar biopsie was aldus voor mij een allesbehalve aangename ervaring.
Op basis van de informatie die mijn vrouw heeft gevonden, denk ik dat ik toen – 2011 – een transrectale biopsie heb ondergaan. Tegenwoordig zou ik kiezen voor een transperineale biopsie onder verdoving. Hierbij wordt de naald via het perineum, tussen de anus en het scrotum, ingebracht in plaats van via de anus.
Na mijn onaangename ervaringen tijdens de biopsie was het spannend afwachten naar de resultaten van de ontleding van de genomen biopten uit mijn prostaat.
Volgens de uroloog toonde het resultaat een agressieve prostaatkanker met een Gleason score van 9 = 4 + 5 en stelde hij voor een BOTSCAN te laten nemen waarvoor we direct een afspraak maakten.
Een paar weken later op de afspraak met de uroloog over de resultaten van die botscan zei hij dat er op dat moment geen uitzaaiingen te zien waren, een hele opluchting.
Mijn vrouw en ik hadden eerst onderling overlegd en daarna met onze kinderen gepraat en we hadden besloten om op de volgende afspraak bij de uroloog te vragen voor een prostaatverwijdering.
Op die afspraak was de uroloog echter niet akkoord met onze keuze. Hij dacht dat een prostaatverwijdering geen oplossing zou brengen en adviseerde uitwendige bestralingen rond de prostaatzone. Dit zou kunnen doorgaan in een nabijgelegen ziekenhuis, we schrijven intussen 2012.
De uroloog adviseerde eveneens hormoontherapie in de vorm van Decapeptyl spuiten om de drie maanden en dat gedurende de komende drie jaar.
Omdat de uroloog onze vraag voor prostaatverwijdering niet een goede keuze vond en wij toen nog niet zo goed geïnformeerd waren om bv te durven in een ander ziekenhuis een tweede opinie te vragen volgden we uiteindelijk zijn visie voor uitwendige bestralingen én hormoontherapie.
Mijn PSA waarden bleven in die jaren min of meer stabiel tot 2017 toen ze toch opnieuw begonnen te stijgen.
Daarop stelde de uroloog voor om brachytherapie toe te passen, dus inwendige bestraling via het inbrengen van radioactieve zaadjes in de prostaat.
We vonden het een raar advies maar we gingen uiteindelijk toch akkoord ook al omdat de uroloog vermeldde dat door de eerdere bestralingen het weefsel rond de prostaat ‘vervormd’ was en een operatie voor verwijdering van de prostaat relatief risicovol was.
Helaas ook na die brachytherapie bleef mijn PSA geleidelijk aan stijgen.
Mijn vrouw en ik herhalen in 2019 nog eens onze wens voor een prostaatverwijdering maar de uroloog blijft weigeren.
Na de herhaalde weigering van de uroloog om een prostaatverwijdering bij mij uit te voeren gingen we ons steeds meer vragen stellen of zijn aanpak wel de juiste was?
We nemen het klein stukje hoop dat we nog hebben bij elkaar en maken een afspraak voor een tweede opinie in een ander ziekenhuis, weliswaar op grotere afstand maar misschien wel gespecialiseerder op gebied van prostaatkanker behandelingen?
De uroloog kon de resultaten van alle onderzoeken de afgelopen jaren online inkijken. Om geen risico te lopen voor de geplande chirurgische ingreep wordt er een nieuwe PET/CT-scan genomen en later ook een biopsie waarbij ik deze keer geen extreem bloedverlies had.
Hij concludeert dat een prostaatverwijdering een deel van de oplossing zou kunnen zijn ook al is de operatie ingewikkeld door het feit dat het prostaatweefsel en de nabij gelegen organen werden bestraald door de eerdere brachytherapie waardoor de weefselstructuren vervormd zijn. Hij wil toch het risico nemen om die prostaatverwijdering uit te voeren, tezamen met een tweede uroloog van hetzelfde ziekenhuis.
De operatie verloopt zonder onvoorziene complicaties.
Op onze postoperatieve afspraak vertelt de uroloog dat bij de eerder uitgevoerde brachytherapie in het ander ziekenhuis de ingeplante bestraalde zaadjes zich in de lob van de prostaat bevonden alwaar de tumor niet aanwezig was, dus vermoedelijk een vergissing bij de inplanting?
De eerste maanden na de prostaatverwijdering daalde mijn PSA.
Toen in de loop van de volgende jaren mijn PSA toch opnieuw licht steeg stelde de uroloog voor om chemotherapie te volgen. Deze gebeurde om de drie weken en dat gedurende drie maanden.
Na de chemo volgde hormoontherapie via driemaandelijkse Decapeptyl spuiten en dagelijks 2 x Nubeqa. Ik vermagerde op drie maanden ruim 20 kg omdat ik weinig eetlust had. Na aanpassing van mijn medicatie normaliseerde mijn toestand geleidelijk aan maar zeker.
Sedert augustus 2024 is mijn PSA stabiel en voel ik mij elke dag beter worden en vooral dankbaar dat ik er nog mag zijn tezamen met mijn lieve echtgenote, kinderen en kleinkinderen.