In prostaatkanker heb je lieve poesjes en grote tijgers.
Omdat mijn vader ook prostaatkanker kreeg op zijn 72 liet ik om de 6 maanden mijn PSA bepalen vanaf mijn 45e.
Gedurende 17 jaar was alles goed tot op mijn 63e mijn PSA begon te stijgen van 1,5 naar 1,7 naar 1,9 naar 2,1 en toen besloot ik naar een uroloog te gaan.
Bij de uroloog was het eerste wat hij zei: Je weet dat je PSA verhoogt met het ouder worden. Ik zei ok, maar hij stijgt nu wel vier opeenvolgende keren en dat kan niet goed zijn.
Na een rectaal toucher toch kleine notule rechts, wat ook te zien was op een echo.
Opdracht: MRI laten nemen en terugkomen.
Op het MRI beeld was een tumor te zien: T2 mooi ingekapseld.
Het biopsie verslag toonde ASAP (Atipsche small acinaire proliferatie) dit zijn de voorlopers van prostaatkanker.
Na 6 maand terug een MRI en een biopsie met als resultaat Gleason score: 4+3.
Ik heb gekozen voor een RALP = prostaatverwijdering.
Uitslag APO: Gleason score: 3+4 wat beter is dan 4+3 (maar 15% heeft een downgrade).
Schone snijranden – T3a – geen uitzaaiingen in de zaadblaasjes en de lymfeklieren mochten blijven zitten volgens het MSKCC nomogram maar 6% kans op uitzaaiingen – geen vasculaire invasie en geen cribriforme groei, wat ook zeer belangrijk is.
Chirurgisch snedevlak was vrij van tumor.
Voor mij is het duidelijk dat opeenvolgende PSA stijgingen een signaal zijn dat er iets gaande is en verder onderzoek aangewezen is.
Ik volgde bekkenbodemtherapie maar ik heb in feite nooit last gehad van urineverlies.
Moraal van het verhaal, laat vanaf je 50e je PSA bepalen en bij twijfel MRI, dat kan je een hoop ellende besparen.
Ik beweeg veel, wandel en fiets regelmatig en voel mij kiplekker, want prostaatkanker voel je niet, alleen als het al is uitgezaaid.
Ik heb nu al jaren een onmeetbare PSA waarde.