Na mijn jaarlijks bloedonderzoek spreekt de huisdokter mij aan op een verhoogde PSA waarde en alhoewel de waarde niet dramatisch hoog is raadt ze mij toch aan om een uroloog op te zoeken voor verder onderzoek.
Ik maak een afspraak bij een uroloog en die stelt via een rectaal touché en een scan vast dat de prostaatklier gezwollen is en adviseert om een biopsie te nemen.
Een paar weken later wordt op een viertal plaatsen in mijn prostaat een biopsie genomen en voor onderzoek opgestuurd naar het laboratorium.
Twee weken later krijg ik het verdict te horen: prostaatkanker, waarbij de tumor waarschijnlijk volledig ingekapseld in de prostaat zit. De uroloog stelt twee opties voor: ofwel bestraling ofwel een operatieve verwijdering van de prostaat. De voor- en nadelen worden daarbij helder op een rijtje gezet. Tevens krijg ik gedegen uitleg over hoe een prostaatverwijdering gebeurt en wat de eventuele gevolgen kunnen zijn.
Ik huiver bij de gedachte aan de drastische maatregel van de operatie, maar besluit na overleg met vrouwlief en de kinderen om toch voor die ingreep te kiezen.
Ik breng mijn loopvrienden met wie ik al jaren drie keer per week een uurtje loop, op de hoogte. Natuurlijk schrikken zij maar spreken mij moed in: in hun onmiddellijke familie- en vriendenkringen hebben ook een aantal mensen de ingreep ondergaan met goed resultaat. Wellicht worden minder gunstige resultaten mij verzwegen?
Maart 2021: Ik ga de kliniek binnen, krijg nog een laatste update van de chirurge die de ingreep zal doen en wordt klaargemaakt voor de operatie die in de namiddag zal gebeuren. Ik heb er vertrouwen in.
’s Avonds wordt ik wakker op de recovery afdeling en wordt daarna naar mijn kamer gebracht, waar ik bij binnenkomst half verdwaasd Romelu Lukaku een doelpunt zie scoren in een of andere voetbal interland.
Ik heb een onrustige nacht en vind de sonde in mijn penis vervelend. Ik heb ’s morgens geen zin in het ontbijt maar neem toch wat yoghurt. Ik heb buikpijn en mijn schouders voelen aan alsof ik geradbraakt ben.
De chirurg komt na de operatie op de kamer in het ziekenhuis en vertelt mij dat de ingreep geslaagd en zenuw sparend was, zij zegt: ik wou dat elke patiënt hetzelfde was als jij, je hebt door het lopen een uitstekende conditie opgebouwd en je hebt niet te veel vet in je buik. Een grote opsteker zowaar! Bedankt chirurge.
De dag nadien voel ik mij heel wat beter. De sonde wordt verwijderd en ik kan zelfstandig naar het kleine en grote toilet gaan: oef! Ik mag naar huis. Ik dank de fantastische verpleging en ben blij als zoonlief mij komt ophalen.
De eerste avond van de thuiskomst wil ik naar het toilet om te plassen, maar dat lukt niet. De chirurge had me gewaarschuwd dat dit zou kunnen gebeuren, ook al was de kans niet heel groot, maar ook na een paar uur lukt het mij niet. Een tegenslag die mijn moreel toch een zware deuk geeft. Mijn dochter brengt me zo snel mogelijk naar de spoeddienst , waar snel een nieuwe sonde wordt ingebracht: wat een verlichting.
Terug thuis blijf ik nog een paar dagen met de sonde lopen en word ik verzorgd door de thuis verpleging. Mijn bewegingsvrijheid is beperkt en dat werkt niet motiverend voor iemand als ik die toch veel sportte. Maar geduld is een schone deugd. De chirurge had me op het hart gedrukt niet te hard van stapel te lopen, niet fietsen en zeker niet lopen.
Eén week na de operatie begin ik zachtjes aan te wandelen, weliswaar met bescherming tegen het urineverlies: eerst wat in de tuin en rond het huis, maar gaandeweg als ik me beter en beter voel durf ik al eens in de buurt te gaan wandelen met mijn hond.
Tegelijkertijd ga ik naar de kinesiste, ik kreeg 60 beurten voorgeschreven om de bekkenbodemspieren te versterken en krijg er oefeningen voorgeschreven die ik ook thuis nauwgezet en meerdere keren per dag doe.
Na een maand doe ik al gezwind tochtjes van 5 tot 10km met mijn trouwe viervoeter, weliswaar nog steeds met de nodige bescherming. Het urineverlies vermindert stapsgewijs enerzijds periodes dat ik het gevoel heb dat het niet meer betert om een paar dagen later vast te stellen dat het plots heel wat beter is.
Bij de tweede controle, 6 weken na de operatie is de vraag of ik terug mag starten met lopen? Het antwoord is positief. Niet geaarzeld en mijn getrouwe loopschoenen aangetrokken om een kilometer te joggen met bescherming tegen urineverlies op de Finse piste: een zachte ondergrond: het geeft me een goed gevoel en het verlies is niet zo groot.
Ik blijf getrouw mijn kine-oefeningen doen en na een drietal maanden is er enkel nog wat verlies bij zware inspanningen.
Ondertussen blijf ik regelmatig wandelen en lopen. Ik verhoog heel gradueel de afstand van 1 naar 5 km en tot mijn (en ook hun) grote vreugde kan ik opnieuw een stukje met mijn vroegere loopvrienden meelopen. Maar bescherming blijft wel nodig bij dergelijke inspanningen: het is vervelend, maar de wil om te sporten en om op mijn oude niveau terug te komen is sterk.
Mijn dochter had me in 2020 uitgedaagd om nog eens een halve marathon te lopen; een uitdaging waarop ik was ingegaan, maar die helaas niet kon doorgaan wegens Covid-19. Onze inschrijving werd dan automatisch overgeboekt naar 2021. Alhoewel ik in eerste instantie niet meer van plan was om de bewuste wedstrijd mee te lopen, gezien de operatie, begon ik er meer in te geloven dat dit doel wel een goede stimulans is om mijn herstel te bespoedigen.
Ik begin terug meer gerichte trainingen en voer de afstand op tot 12 à 18 km met soms intensieve stukken. Alhoewel het moeilijk is om vol te houden is mijn motivatie groot en gaandeweg word ik gewaar dat mijn lichaam de trainingen goed absorbeert en de conditie groeit, en het laat me ook toe om de ingreep en de naweeën ervan te verwerken.
De grote dag van de wedstrijd breekt aan, zenuwachtig sta ik aan de start. Voor mezelf had ik een doel vooropgesteld om 1h50’ te lopen op die halve marathon en sluit dus aan bij een tempomaker die vooropstelt die tijd te lopen. Ik slaag erin om het tempo te volgen, eerst moeizaam, maar na verloop van tijd gaat het beter, in zoverre dat ik de pacer groep in de laatste 5 km achter me kan laten en uiteindelijk kan finishen in 1h48’.
Wat een voldoening en ik bedenk bij mezelf dat ik hiermee ook alle zorgen van het voorbije jaar achter mij kan laten!